Stąd widzą oni spadek skuteczności wychowawczej szkoły przede wszystkim w zanikaniu form stosunków wychowawczych międizy nauczycielem i uczniami, zaniku indywidualności wychowawców, którzy coraz częściej stają się wykwalifikowanymi i bezsosobowymi przekaźnikami wiedzy wyspecjalizowanej, działającej nie na osobowość wychowanka, ale na fragment jego umysłu. Założywszy jednak, że szkoła staje się masowa, że specjalizacja wiedzy przekazywanej coraz większej liczbie uczniów powoduje coraz większe trudności w nawiązywaniu tych tradycyjnych form stosunków wychowawczych, trzeba sobie postawić pytanie, czy na miejsce indywidualności nauczyciela nie może wkroczyć indywidualność szkoły jako instytucji, która, tworząc z całego zespołu uczniowskiego spoistą grupę odniesienia dla wszystkich wychowanków i stwarzając wśród nich swoisty esprit du corps, może podnieść skuteczność swoich oddziaływań wychowawczych. Był taki okres, kiedy dążyło się przede wszystkim do ujednolicenia charakteru wszystkich szkół. Chodziło bowiem o to, aby wszystkie szkoły dawały jednakowy zakres wiedzy, aby dawały równe szanse życiowe swoim wychowankom, aby stwarzały im jednakowe warunki. Tak rozumiano demokratyzację i egalitaryzację procesów wychowania.
markizy tarasowe Work and Travel Kraków malowanie tworzyw sztucznych